Κάθε άνοιξη λαμβάνω την ίδια ερώτηση:
“Γιορτάζουν το Πάσχα στην Κορέα;”
Η απάντηση είναι και ναι και όχι.
Στη Νότια Κορέα, περίπου το 30% του πληθυσμού είναι χριστιανοί, κυρίως προτεστάντες και καθολικοί. Έτσι, το Πάσχα αναγνωρίζεται σε θρησκευτικό επίπεδο — με εκκλησιαστικές λειτουργίες και τελετές. Όμως δεν αποτελεί εθνική αργία, ούτε έχει την ίδια εορταστική παρουσία που έχει στην Ελλάδα. Οι δρόμοι είναι γεμάτοι, τα καταστήματα ανοιχτά, και το Πάσχα περνά απαρατήρητο για την πλειοψηφία.
Για μένα, όμως, το Πάσχα δεν είναι απλώς μια γιορτή — είναι μνήμη, οικογένεια και ρίζες.
Κάθε χρόνο τέτοια εποχή, παραλαμβάνω ένα πακέτο από την Ελλάδα γεμάτο υλικά από τη μαμά μου: μαχλέπι, μαστίχα, κακουλέ… όλα όσα χρειάζομαι για να φτιάξω το δικό μας τσουρέκι στην Κορέα, με άρωμα Ελλάδας και λίγη νοσταλγία.
Φτιάχνω και μαγειρίτσα όσο πιο κοντά στην αυθεντική γίνεται, με ό,τι μπορώ να βρω — αλλά οι καυκαλήθρες μου λείπουν απελπιστικά. Δεν υπάρχουν εδώ και, κάθε φορά, τις σκέφτομαι πιο πολύ απ’ όσο περίμενα.
Φέτος, με τη μικρή μας να μεγαλώνει, νιώθω πιο έντονη την ανάγκη να της μεταφέρω τα έθιμα και τις παραδόσεις. Από του χρόνου, θα ξεκινήσουμε να βάφουμε τα κόκκινα αβγά μαζί, έστω και αν είναι ακόμα μικρούλα — απλώς και μόνο για να νιώσει πως κάτι μαγικό γίνεται εκείνες τις μέρες.
Και κάτι ακόμα: θα φτιάξω και την Κυρά Σαρακοστή! Είναι ένα έθιμο που αγαπώ, και το θεωρώ υπέροχο για τα παιδιά.
Ο άντρας μου βέβαια… την φοβάται λιγάκι, αλλά εγώ έχω ενθουσιαστεί. Θα τη βάλουμε κάπου κομψά και θα την κάνουμε μέρος της οικογενειακής μας παράδοσης.
Το Πάσχα στην Κορέα δεν μοιάζει με το ελληνικό. Δεν έχει βεγγαλικά, ψήσιμο αρνιού ή μυρωδιές από γιασεμί βραδινό.
Αλλά έχει κάτι άλλο: την πρόθεση να συνεχίσεις, να κρατήσεις ζωντανό αυτό που αγαπάς, να το μοιραστείς με την οικογένεια που δημιούργησες σε μια άλλη χώρα.
Και τελικά, αυτό δεν είναι και το νόημα της παράδοσης;
the mean brunette 